Ustalenie genezy japońskiego teatru lalkowego, a również genezy samych lalek jest niewiarygodnie nieproste z powodu braku jednoznacznych wiadomości dotyczących tego tematu. Według jednej z teorii ich początków powinno się poszukiwać pomiędzy form importowanych na archipelag japoński, druga jednakże mówi o formie rodzimej rozwijającej się niezależnie od wpływów z Chin. Na poparcie pierwszej teorii przytacza się tezę, iż termin kugutsu (kukiełka), znaleziony w buddyjskim tekście z VIII wieku, jest tożsamy do greckiego słowa koukla i tureckiego kukla. Fonetyczne podobieństwo sugeruje, że sztuka lalkarska dotarła do Japonii z Azji Mniejszej przez Chiny, a następnie poprzez Koreę. Jednakże japońscy folkloryści, wskazując na słowa kugu, , a oprócz tego kugutsu występujące w dawnych nazwach chramów shintoistycznych, poddają ową teorię krytyce. W Japonii od najdawniejszych czasów lalki wykorzystywane były w różnorakich sztukach widowiskowych albo religijnych. Były to przeważnie sznurkowe marionetki albo lalki na kijach operowane poprzez jedną osobę na przenośnej scenie. W Chinach w X wieku występowały już lalki mechaniczne i choć wiadomo, że wiele egzemplarzy dotarło do Japonii, nie wzbudziły większego zainteresowania. Początków teatru lalkowego, czyli ningy? j?ruri, trzeba poszukiwać mniej więcej tysiąca lat temu. Mianowicie w ówczesnej Japonii, wędrowni kuglarze urządzali przekazania lalkowe. Na początku organizowali je na ulicach lub chodzili od mieszkania do lokalu mieszkalnego, lecz wkrótce sekta buddyjska j?do zatrudniła ich, ażeby przynosili rozgłos świątyniom. Niektórzy z tych lalkarzy używali miniaturowych scen zawieszonych na szyi. Przy pomocy jednej marionetki przedstawiali historię którejś z popularnych świątyń lub bóstwa buddyjskiego. Później zaprezentowania te były połączone z recytacją sekky? – kazań buddyjskich. Podobno pod koniec XVI wieku lalki zostały też używane przez kurtyzany w okolicach Kobe i ?saki, które przy ich pomocy zabawiały indywidualnych nabywców. Istnieje również podanie o kapłanie sinto zwanym D?kumb? z Nishinomiyi, który w celu uspokojenia morza modlił się do boga Ebisu (patrona rybaków). Niestety, po śmierci D?kumb? morze znów stało się burzliwe. Wówczas mnich Hyakuday? zrobił lalkę przypominającą zmarłego kolegę i naśladując jego głos modlił się z ogromnym skutkiem w tej samej sprawie. Szybko rozeszła się wieść o utalentowanym lalkarzu, dzięki czemu mnich przybył do stolicy w celu wystąpienia w pałacu cesarskim. Zilustrowanie okazało się sukcesem, co z kolei zaowocowało nowym celem polegającym na pacyfikowaniu bóstw w różnorakich prowincjach kraju W trakcie jednej z wypraw Hyakuday? zmarł we wsi Sanj? na wyspie Awaji, gdzie tubylcy zainteresowali się jego umiejętnościami. Japoński teatr lalkowy w formie obecnej powstał pod koniec XVI wieku w wyniku połączenia trzech odrębnych form artystycznych: narracji j?ruri, sztuki lalkarskiej , a ponadto muzyki wykonywanej na samisenie. W połowie XV wieku popularnością cieszyła się historia o księżniczce J?ruri – J?ruri hime monogatari. Dzięki niej gatunek zyskał nazwę ningy? j?ruri używaną wymiennie z obecną nazwą buraku, , a oprócz tego zostały wprowadzone zmiany do teraźniejszych typów narracji. Od czasu narodzin teatru szukano także sposobu na udoskonalenie technologie manipulacji , a oprócz tego mechanizmu samych lalek. W znacznym stopniu przyczyniła się do tego konkurencja pomiędzy teatrami Takemotoza i Toyotakeza. Punktem przełomowym jednak okazała się premiera w 1703 r. Sonezaki shinj? (Samobójstwo kochanków z Sonezaki), dramatu obyczajowego autorstwa Chikamatsu Monzaemona (1653-1725). To aktualnie wówczas animatorzy ukazali się publiczności stając się zupełnie widoczni.9 Uprzednio, często lalki były poruszane ,od dołu” poprzez jednego animatora, schowanego za przepierzeniem przodu sceny. Istnieją jednakże dowody na to, że przed przełomowym rokiem, czyli 1734 r., kiedy słynny operator i scenarzysta teatru lalkowego Yoshida Bunzabur? (? – 1760) opracował sposób manipulacji lalkami poprzez trzy chłopcy i dziewczęta, tzw. Sanninzukai, zdarzało się, że lalka była animowana w dokładnie taki sam metodę. Wydana w erze J?ky? (1664 – 1687) , a oprócz tego w pierwszych latach ery Genroku (1688 – 1703) Yakusha ezukushi (Kolekcja podobizn aktorów) zawiera rycinę Sekky? magoshiroza, gdzie dwie lalki animowane są przez dwie lub trzy chłopcy i dziewczęta. Dwuznaczność ilustracji dopuszcza dwie interpretacje podziału obowiązków między operatorami. Interpretacja pierwsza: jedna osoba porusza obydwoma ramionami lalki, do funkcji drugiej należy głowa, trzecia natomiast zajęta jest nogami. Interpretacja druga: jeden z operatorów porusza głową i ramionami, podczas gdy drugi utrzymuje ciało lalki w pozycji pionowej. Jednak podział prac ukazany na owej ilustracji różni się od tego, co nazywamy współcześnie sanninzukai. Dodać trzeba, że zilustrowanie takie odbywające się na blacie od stołu lub planszy do gry w go nazywane jest zashikigeri (salonowa rozrywka). Dopiero notka, wydana z okazji premiery Ashiya D?man ?uchi kagami w 1734 r. (Biały lis z lasu Shinoda) w teatrze Takemotoza, zawiera opis takiego podziału obowiązków między animatorami, jaki dzisiaj spotykamy przy poruszaniu lalką bunraku. Mowa w niej o technice sanningakari, zamiast sanninzukai. Są to dwa różnorodne słowa o tym samym znaczeniu.14 Priorytetowym animatorem był przywołany powyżej Yoshida Bunzabur? I. Jednakże na bazie tej noty nie można stwierdzić, że owa technologia stała się fundamentem sztuki animowania lalki bunraku, gdyż nawet po 1734 roku zachowało się kilka ilustracji i opisów, w których lalki cały czas poruszane były przez jedną osobę. Musiało minąć jeszcze czterdzieści lat zanim technologia sanninzukai na dobre zadomowiła się na deskach lalkowego. Waznym źródłem dotyczącym rozwoju technologie sanninzukai, jest tekst z ilustracjami pt. T?se shibai katagi (Istota współczesnego teatru) z 1777 roku. Jedna z ilustracji ukazuje sztukę Ranjatai Nitta keizu (Niezwykłe kadzidło, czyli genealogia rodu Nitta). Są tam dwa poziomy powierzchni przeznaczonej na przedstawienie, każda ograniczona płotkiem zakrywającym dolną połowę ciała animatora. Omozukai jest wyższy od swoich pomocników (co sugeruje zastosowanie wysokich drewnianych japońskich sandałów geta), wszyscy ludzie zaś są ubrani na czarno i zakapturzeni. Została tutaj także została ustalona obecna wysokość lalek, wynosząca około 2/3 wysokości człowieka. Aby dowiedzieć się więcej na temat Japonii zapraszamy do szkoły japońskiego w Warszawie.