Artykuły Tematyczne

www.arttem.pl

Grecka sztuka ogrodowa
W Grecji, do VII w p.n.e. najprawdopodobniej istniały jedynie ogrody użytkowe. Dopiero gdzieś od VI w. p.n.e. pojawiają się ogrody ozdobne nasadzeniami kwiatowymi.
W Grecji ogrody były przejawem kultu płodności, a doskonale rozwinięte sadownictwo dawało bezustanny cykl zbiorów gruszek, granatów, oliwek, oczka wodne, fig i winogron. Święte ogrody tworzyły część sanktuariów ze starannym doborem roślin, ich symboliką i boskimi przymiotami.

Starożytna sztuka ogrodowa
W starożytnym Egipcie centralnym elementem ogrodów królewskich, grobowych i kultowych był zbiornik wodny, kanał lub basen z barwnymi rybami i kwiatem lotosu.
Największe znaczenie miały ogrody etapu sasanidzkiego (Sasanidzi), kiedy to ich kompozycje przenoszono na monumentalne materiały (słynne perskie kobierca ogrodowe), np. cztery tkaniny z czasów Chosroesa II przetykane złotem prezentowały cztery pory roku, oczka wodne.

Ogrody starożytnego Rzymu
W starożytnym Rzymie duży rozkwit ogrodów przypada na okres cesarstwa.
Rzymskie ogrody charakteryzowało decenianie krajobrazu otaczającego rozległe rezydencje. Główną inspiracją stanowił religijny kult przyrody świata zamieszkanego przez bóstwa i pełnego ich posągami oraz oczka wodne.
Obok parków cesarskich i ogrodów prywatnych tworzono promenady i ogrody publiczne (pierwszym z nich był ogród Pompejusza z 55 r. p.n.e.). Nature ogrodów publicznych miały też termy. Szczytowymdziełem sztuki ogrodowej okresu rzymskiego była Willa Hadriana w Tivoli.

Sztuka ogrodowa
Sztuka ogrodowa to twórczość obejmująca planowanie, tworzenie i pielęgnację ogrodów z włączeniem części i roślinności naturalnych oraz roślinności nasadzanej, zazwyczaj wspólnie z fragmentami budowlanymi. W wielu etapach historycznych sztuka ogrodowa miała pochodzenie religijne i filozoficzne najwazniejsze są oczka wodne.