Artykuły Tematyczne

www.arttem.pl

We Francji abstrakcjonizm pojawił się w twórczości artystów związanych z orfizmem – nurtem malarskim rozwijającym się w latach 1912–1914. Trend ten cechowało konstruowanie obrazów za radą kolorów, w których widziano analogie do dźwięków muzycznych. Najwybitniejszym przedstawicielem orfizmu był Robert Delaunay (1885–1941). Odrzucając przedmioty, „które zakłócają i psują barwne dzieło”, tworzył obrazy, w których, jak pisał, „kolor jest formą i tematem”. Budował je jedynie z dużych plam czystego koloru ujętych w zachodzące na siebie koncentryczne kręgi lub przecinające się formy geometryczne (cykle: „Okna” 1912, „Formy kuliste” 1913). Stosował prawo symultanicznego kontrastu barw, to znaczy wzajemnego oddziaływania kolorów głównych i uzupełniających (czerwony–zielony, niebieski–oranż, żółty–fioletowy), które ulegały optycznym zmianom. Dzięki temu uzyskiwał złudzenie przestrzeni i dynamiki. Spośród malarzy związanych z orfizmem konsekwentnym abstrakcjonistą pozostał František Kupka (1871 –1957), Czech pracujący we Francji. Demonstrował dynamiczne układy barwnych płaszczyzn i linii układających się w rytmy koliste („Fuga w czerwieni i błękicie”,1912) lub pionowe („Płaszczyzny pionowe niebieskie i czerwone”,1913).