Artykuły Tematyczne

www.arttem.pl

Starożytna sztuka ogrodowa
W starożytnym Egipcie centralnym detalem ogrodów królewskich, grobowych i kultowych był zbiornik wodny, kanał lub basen z kolorowymi rybami i kwiatem lotosu.
Najważniejsze znaczenie miały ogrody czasu sasanidzkiego (Sasanidzi), kiedy to ich konstrukcje przenoszono na monumentalne materiały (słynne perskie kobierca ogrodowe), np. cztery tkaniny z czasów Chosroesa II przetykane złotem przedstawiały cztery pory roku, oczka wodne.

Grecka sztuka ogrodowa
W Grecji, do VII w p.n.e. przypuszczalnie istniały wyłącznie ogrody użytkowe. Dopiero gdzieś od VI w. p.n.e. pojawiają się ogrody ozdobne nasadzeniami kwiatowymi.
W Grecji ogrody były symptomem kultu płodności, a doskonale rozwinięte sadownictwo tworzyło nieprzerwany cykl zbiorów gruszek, granatów, oliwek, oczka wodne, fig i winogron. Święte ogrody stwarzały część sanktuariów ze idealnym doborem roślin, ich symboliką i boskimi zaletami.

Sztuka ogrodowa
Sztuka ogrodowa to twórczość obejmująca planowanie, zakładanie i pielęgnację ogrodów z włączeniem elementów i roślinności naturalnych oraz roślinności nasadzanej, zazwyczaj mieszanej z elementami budowlanymi. W wielu okresach historycznych sztuka ogrodowa miała początki religijne i filozoficzne najwazniejsze są oczka wodne.

Ogrody starożytnego Rzymu
W starożytnym Rzymie największy wzrost ogrodów przypada na okres cesarstwa.
Rzymskie ogrody cechowało decenianie krajobrazu okalającego rozległe rezydencje. Główną inspiracją był religijny kult przyrody świata zamieszkanego przez bóstwa i wypełnionego ich posągami oraz oczka wodne.
Obok parków cesarskich i ogrodów prywatnych robiono promenady i ogrody publiczne (pierwszym z nich był ogród Pompejusza z 55 r. p.n.e.). Charakter ogrodów publicznych miały też termy. Szczytowymdziełem sztuki ogrodowej okresu rzymskiego była Willa Hadriana w Tivoli.